На днях дизайнерка maria.kulak показалась в Threads свои работы из «винтажного домотканого покрывала». Увы, помимо комплиментов девушка получила и массу осуждения – за неуважительное отношение к культурному наследию Беларуси.
Что случилось?
Дизайнерка Мария из Минска выставила на продажу в соцсетях две вещи, сделанные из старого домотканного покрывала – жакет и сумку. Девушка не уточнила происхождение покрывала, однако уже спустя какое-то время написала, что оба предмета были куплены.
Жакет, судя по комментариям, ушел за 399 руб., сумка – за 100 руб.
Фото: maria.kulak, Threads.com.
Впрочем, пользователи в комментариях обсуждали не столько дизайн и качество изделий, сколько этичную сторону такого апсайклинга.
Что говорят беларусы?
Несмотря на то, что оба изделия быстро нашли своих новых владельцев, да и в комментариях к посту Марии нашлось достаточно позитивных откликов, большая часть пользователей выступила с критикой.
«У іншых краінах дызайнеры месяцамі сядзяць і ткуць самі, а потым ш’юць тое, што ім хочацца. І кажуць пра захаванне і працяг традыцый свайго народа. Тым часам беларусы», – yakhontn.
«Абсалютнае вар’яцтва парэзаць твор мастацтва мінулага стагоддзя на “проізведеніе” абсайклінга, пры гэтым назваць гэта пераасэнсаванасцю. Шкада, што людзей па пяць гадоў вучаць не ствараць нешта сваё арыгінальнае, а псаваць і рэзаць ужо некім створаны твор, які мае гістарычную і культурную каштоўнасць, і называць гэта дызайнерскай працай», – palieski_palyn.
«Усю гэтую прагажосць можна зрабіць не руйнуючы старыя рэчы. Жакет красівы - закажыце такую тканіну сучаснаму майстру, няхай зробіць яе па матывах сапраўдных посцілак і будзе вам гонар і почасці, але не - гэта доўгі марудны шлях, не для вас», – s.a.t.o.r.
«Еще можно из слуцких поясов трендовые чехлы для шин делать, например», – von.karpowitz.
Фото: maria.kulak, Threads.com.
«У любым выпадку, падчас вайны ды галечы можна было выкарыстаць прадмет інтэр’ера як адзежу. Напрыклад, маю цёцю пры нараджэнні загарнулі ў даматканую штору, бо грошай на пялёнкі не было. Так што ўсё ў межах традыцыі», – medzvezhija_lapa.
«Сколько живу, ни у кого не видела этих посцілак в домах. А послушать, так все молятся на них. Это действительно по-современному и с национальным уклоном, лучше, чем бесконечные васильки и орнаменты», – shachikovaolgadolls.
Вот что ответила сама дизайнерка
Девушка отметила, что ее образование (дизайнер по костюму) дало ей понимание ценности таких вещей. При этом она считает, что «было бы очень жаль, если бы это уникальное покрывало, не найдя своего покупателя в лице меня, могло бы с большой вероятностью иметь очень печальную судьбу, о которой мы бы уже не узнали».
Беларусы уже не первый раз спорят из-за апсайклинга старых покрывал ручной работы
В июне 2026 года беларусы уже спорили из-за аналогичной ситуации: тогда дизайнерка Кристина @pridumala_kris опубликовала в своих соцсетях кимоно из «советского покрывала», в котором беларусы узнали домотканную постилку ручной работы.
Тогда мы попросили экспертов прокомментировать ситуацию – вот что они нам рассказали.
«Мне здаецца, што культура жыве толькі тады, калі яе практыкуюць і захоўваюць праз выкарыстанне»
– Вызначыць культурную каштоўнасць любога прадмета могуць толькі спецыялісты, якія займаюцца даследаваннем падобных артэфактаў.
Акрамя таго, людзі часта блытаюць культурную і сентыментальную каштоўнасць. Гэта не адно і тое ж. Цалкам магчыма, што канкрэтная посцілка не ўяўляла асаблівай культурнай каштоўнасці з пункту гледжання спецыялістаў. Пры гэтым яе сентыментальная каштоўнасць для кагосьці магла быць высокай, бо рэч была звязана з сямейнай памяццю.
Калі мяне пытаюцца, як правільна абыходзіцца з падобнымі прадметамі, я не магу даць універсальнага адказу. Я вырасла ў Брэсце, у сям’і з даволі вясковымі каранямі. У нас дома было шмат даматканых рэчаў. Паласавікі, якія ткалі бабуля і прабабуля, ляжалі на падлозе, імі карысталіся кожны дзень, аб іх выціралі ногі пасля вуліцы. І ніхто не лічыў гэта святатацтвам.
Мне здаецца, што культура жыве толькі тады, калі яе практыкуюць. Калі мы будзем ставіцца да кожнай старой рэчы выключна як да музейнага экспаната, які нельга чапаць, захаваць культуру не атрымаецца. Яна па сваёй прыродзе перфарматыўная. Калі ніхто ёю не карыстаецца і не паказвае яе іншым, яна паступова знікае.
Перепечатка материалов CityDog.io возможна только с письменного разрешения редакции. Подробности здесь.
